WŁADZA W KOŚCIELE KATOLICKIM

Deklaracja katolickich uczonych w sprawie władzy

Italian Portuguese Spanish francais English Nederlands Polish Deutsch

Akademiccy sponsorzy Deklaracji

Kliknij na poszczególne nazwiska, aby zobaczyć referencje

Z okazji pięćdziesiątej rocznicy Soboru Watykańskiego II (1962-1965) wzywamy wszystkich pozostałych członków Ludu Bożego do oceny sytuacji w naszym Kościele.

Wiele z kluczowych wniosków Vaticanum II nie zostało wcale, bądź jedynie częściowo, wdrożonych. Stało się tak z powodu oporu w niektórych kręgach, ale również z powodu pewnej dwuznaczności, której w niektórych dokumentach Soboru pozostała nierozstrzygnięta.

Główna przyczyna dzisiejszej stagnacji leży w niezrozumieniu i nadużyciach wpływających na wykonywanie władzy w naszym Kościele:

Rola papiestwa musi być wyraźnie przedefiniowana w zgodzie z intencjami Chrystusa. Jako najwyższy pasterz, jednoczyciel i pierwszy świadek wiary, papież ma znaczący wkład w zdrowie Kościoła powszechnego. Jednakże jego władza nie może nigdy zaciemniać, pomniejszać lub dławić autentycznej władzy danej bezpośrednio przez Chrystusa wszystkim członkom Ludu Bożego.

Biskupi są wikariuszami Chrystusa, a nie papieża. Ponoszą oni bezpośrednią odpowiedzialność za ludzi w swoich diecezjach oraz współodpowiedzialność – wraz z innymi biskupami i papieżem – za światową wspólnotę wiary.

Centralny synod biskupów powinien przyjąć bardziej decyzyjną rolę w planowaniu i prowadzeniu utrzymania i wzrostu wiary w ramach naszego złożonego świata. Aby móc wykonywać to zadanie, synod biskupów musi otrzymać odpowiednie struktury.

Sobór Watykański II zalecił kolegialność i współodpowiedzialność na wszystkich szczeblach. Nie zostało to zrealizowane. Rady kapłańskie i pastoralne, przewidziane przez Sobór, powinny w sposób bardziej bezpośredni włączyć wiernych w proces decyzyjny dotyczący formułowania doktryny, prowadzenia posługi duszpasterskiej oraz ewangelizacji w zeświecczonym społeczeństwie.

Nadużycie polegające na wyborze na czołowe urzędy w Kościele jedynie kandydatów o określonym nastawieniu powinno być zlikwidowane. W zamian powinno się wprowadzić nowe normy oraz nadzór nad nimi w celu zapewnienia, aby wybór na takie urzędy był przeprowadzany w sposób uczciwy, przejrzysty i w miarę możliwości demokratyczny.

Kuria rzymska wymaga bardziej radykalnej reform, w zgodzie z instrukcjami i wizją Vaticanum II. Kuria powinna zostać utrzymana ze względu na swoją użyteczną administrację i funkcje wykonawcze.

Kongregacja Nauki Wiary powinna być wspomagana przez międzynarodowe komisje ekspertów, którzy zostali niezależnie wybrani ze względu na ich kompetencje zawodowe.

Nie da się wymienić wszystkich potrzebnych zmian. Zdajemy sobie również sprawę, że wdrożenie takich strukturalnych poprawek będzie musiało być wypracowane szczegółowo w zależności od możliwości i ograniczeń obecnych i przyszłych okoliczności. Jednakże podkreślamy, że siedem powyższych reform jest pilnych, a ich wdrażanie powinno rozpocząć się natychmiast.

Wykonywanie władzy w naszym Kościele powinno naśladować standard otwartości, odpowiedzialności i demokracji osiągnięte w nowoczesnym społeczeństwie. Przywództwo powinno być postrzegane jako uczciwe i wiarygodne, inspirowane przez pokorę i służbę, zajęte troską o ludzi, a nie regułami i dyscypliną, emanujące Chrystusem, który nas wyzwala – oraz słuchające Ducha Chrystusowego, który przemawia i działa poprzez każdego człowieka.

Akademiccy sponsorzy Deklaracji

Kliknij na poszczególne nazwiska, aby zobaczyć referencje



Get in touch!   See scrollbar on right! Scroll on right!


See Academics country by country!   See scrolling gallery of the Sponsors!

Our Declaration will remain online at the same time!